Αρίστευσαν τα παιδιά μας και αυτό είναι παρήγορο, συνάμα όμως δημιουργεί και θλίψη. Παρήγορο διότι ο αγώνας τόσων χρόνων, παιδιών και γονέων ανταμείφθηκε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Θλίψη διότι με μαθηματική ακρίβεια σχεδόν όλα αυτά τα παιδιά δεν θα επιστρέψουν στον τόπο τους, όχι γιατί δεν το επιθυμούν, αλλά διότι δεν θα έχουν την δυνατότητα να βρούνε δουλειά! Οι γνώσεις τους όμως η είσοδός τους στο κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικό γίγνεσθαι είναι αναγκαία και προϋπόθεση για να προχωρήσει η κοινωνία, είναι νομοτέλεια. Που θα συμβεί όλη αυτή η διαδικασία για την ενεργοποίηση των νέων δυνάμεων. Στις πόλεις φυσικά που θα παρέχουν τις δυνατότητες για την ενεργοποίησή τους. Και ποιες είναι αυτές;

Κατά μείζονα λόγο στο εσωτερικό η Αθήνα και φυσικά στο εξωτερικό!! Που θα οδηγηθούμε όμως εάν αυτοί οι ρυθμοί συρρίκνωσης συνεχιστούν; Θα’ ρθει κάποια στιγμή που η επαρχία στην κυριολεξία θα... στερέψει από νέους ανθρώπους και αυτό θα ‘ναι το κύκνειο άσμα της. Χαρμολύπη λοιπόν είναι το συναίσθημα που καταλαμβάνει κατά πρώτον τους γονείς και κατά δεύτερον την τοπική κοινωνία.

Από κάποιους ίσως θεωρηθεί κουραστικό και μάταιο, όμως όταν πρόκειται για το μέλλον της επαρχίας είναι αδιανόητο να σιωπούμε. Δεν ισχυριζόμαστε ότι το κέντρο του κόσμου είναι ο τόπος μας, ούτε ότι όλα τα παιδιά πρέπει να επιστρέψουν, κάποια όμως ναι για να μη διασαλευθεί η ισορροπία και να συνεχίσει η ζωή σε επίπεδα αξιοπρεπή, γι’ αυτό κάτι πρέπει να αλλάξει, να γίνει σ’ αυτό τον τόπο. Οι προϋποθέσεις υπάρχουν... λείπουν όμως οι άνθρωποι που θα τις αξιοποιήσουν.