Παρατηρώντας σήμερα τις δραστηριότητες που αναπτύσσουν τα ταξιδιωτικά γραφεία βλέπουμε ότι σημαντικό μέρος το καλύπτουν οι επισκέψεις σε μουσεία. Επισκέπτονται λοιπόν οι ταξιδιώτες τα μουσεία για να γνωρίσουν τόσο την ιστορία και τον πολιτισμό όσο και το κοινωνικό περιβάλλον ενός τόπου.
Είναι όμως μόνο αυτή η ανάγκη για αναζήτηση της γνώσης που κάνει το κοινό να επισκέπτεται τα μουσεία ή υπάρχει και η ανάγκη για επικοινωνία και διάλογο με το «πολιτισμικό» μας παρελθόν; Πως άραγε και ο δικός μας τόπος μπορεί να συνδεθεί μ’ αυτή την «πολιτιστική» δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από τους μουσειακούς χώρους; Τελικά, η περιοχή μας έχει αυτά στοιχεία που να μπορούν να στηρίξουν μια αξιόλογη μουσειακή προσέγγιση;
Η επαρχία Ελασσόνας χαρακτηρίζεται από ένα πλούσιο πολιτισμικό παρελθόν. Αρχαιολογικοί χώροι με αξιόλογα ευρήματα από τις πόλεις της Τριπολίτιδας (Άζωρο, Δολίχη και Πύθιο) και τις ανασκαφές του Σαρανταπόρου και της Μηλέας. Όμως αυτά τα ευρήματα που χαρακτηρίζουν μια ιστορική περίοδο της περιοχής μας δεν έχουν αποδοθεί για μουσειακή έκθεση στο κοινό. Μήπως ήρθε λοιπόν ο καιρός να δημιουργηθεί το ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ.
Ποια είναι όμως η ιστορική διαδρομή του αρχαιολογικού μουσείου στην περιοχή μας; Την απάντηση τη δίνει ο αείμνηστος Απόστολος Αρβανιτόπουλος «…περί της τύχης των αρχαίων μνημείων, άτινα εξετάζονται ενταύθα: ως γνωστόν, είχον εγώ συναγάγει από του 1912 εις το τέως Τουρκικόν τελωνείον της Ελασσόνας, όπερ μετέτρεψα εις Μουσείον τότε ∙ εκεί εύρον άσυλον και περίθαλψιν τα αρχαία μνημεία, ασφαλώς τοποθετηθέντα. Αλλ’ εν τη απουσία μου, ως ανωτέρω εξετέθη, το Μουσείον μετετράπη εις Καπνοκοπτήριον εν αγνοία της αρχαιολογικής υπηρεσίας, οι δε αρχαίοι λίθοι εξεβλήθησαν βαναύσως εκ των δωματίων ούτως, ώστε, ότε διήλθον εκείθεν εν έτει 1921, εύρον αυτούς οικτρώς παρερριμμένους εις το υπόστεγον φύρδην μίγδην και σημαντικώς βεβλαμμένους. Ήδη, διορισθέντος νέου εφόρου δια τας αρχαιότητας της Θεσσαλίας, ελπίζομεν ότι θα ληφθή μέριμνα μεταφοράς των αρχαίων εκείνων λίθων εις Λάρισαν ή εις το Μουσείον Βόλου.» (Αρχαιολογική Εφημερίς 1923).
Φαίνεται λοιπόν από τα παραπάνω ότι στην πόλη μας υπήρχε μουσείο μετά το 1912 όταν απελευθερώθηκε η επαρχία από τους Τούρκους. Έτσι μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, αφού η Ελασσόνα είχε μουσείο πριν από 90 χρόνια ΣΗΜΕΡΑ γιατί δεν έχει; Που βρίσκονται άραγε οι «αρχαίοι λίθοι»; Τελικά, εμείς τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα;
Η ίδρυση ενός μουσείου στην περιοχή μας προκύπτει ως ανάγκη τόσο για την πολιτιστική ανάδειξη και προβολή όσο και για την ενίσχυση του οικοτουριστικού ρεύματος. Άλλωστε αυτός ο χώρος θα αποτελέσει ένα πόλο ενημέρωσης, εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για το ιστορικό παρελθόν της περιοχής μας. Ποιες είναι άραγε οι λειτουργίες και οι δράσεις που θα υποστηρίξει ένα τέτοιο μουσείο;
Μήπως αυτός ο χώρος αποτελεί «…νεκροταφείο υλικών αντικειμένων του παρελθόντος…» χωρίς ιδιαίτερη αξία για τη ζωή του σήμερα ή μήπως αποτελεί χώρο διαλόγου και επικοινωνίας
Είναι όμως μόνο αυτή η ανάγκη για αναζήτηση της γνώσης που κάνει το κοινό να επισκέπτεται τα μουσεία ή υπάρχει και η ανάγκη για επικοινωνία και διάλογο με το «πολιτισμικό» μας παρελθόν; Πως άραγε και ο δικός μας τόπος μπορεί να συνδεθεί μ’ αυτή την «πολιτιστική» δυναμική που αναπτύσσεται γύρω από τους μουσειακούς χώρους; Τελικά, η περιοχή μας έχει αυτά στοιχεία που να μπορούν να στηρίξουν μια αξιόλογη μουσειακή προσέγγιση;
Η επαρχία Ελασσόνας χαρακτηρίζεται από ένα πλούσιο πολιτισμικό παρελθόν. Αρχαιολογικοί χώροι με αξιόλογα ευρήματα από τις πόλεις της Τριπολίτιδας (Άζωρο, Δολίχη και Πύθιο) και τις ανασκαφές του Σαρανταπόρου και της Μηλέας. Όμως αυτά τα ευρήματα που χαρακτηρίζουν μια ιστορική περίοδο της περιοχής μας δεν έχουν αποδοθεί για μουσειακή έκθεση στο κοινό. Μήπως ήρθε λοιπόν ο καιρός να δημιουργηθεί το ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΛΑΣΣΟΝΑΣ.
Ποια είναι όμως η ιστορική διαδρομή του αρχαιολογικού μουσείου στην περιοχή μας; Την απάντηση τη δίνει ο αείμνηστος Απόστολος Αρβανιτόπουλος «…περί της τύχης των αρχαίων μνημείων, άτινα εξετάζονται ενταύθα: ως γνωστόν, είχον εγώ συναγάγει από του 1912 εις το τέως Τουρκικόν τελωνείον της Ελασσόνας, όπερ μετέτρεψα εις Μουσείον τότε ∙ εκεί εύρον άσυλον και περίθαλψιν τα αρχαία μνημεία, ασφαλώς τοποθετηθέντα. Αλλ’ εν τη απουσία μου, ως ανωτέρω εξετέθη, το Μουσείον μετετράπη εις Καπνοκοπτήριον εν αγνοία της αρχαιολογικής υπηρεσίας, οι δε αρχαίοι λίθοι εξεβλήθησαν βαναύσως εκ των δωματίων ούτως, ώστε, ότε διήλθον εκείθεν εν έτει 1921, εύρον αυτούς οικτρώς παρερριμμένους εις το υπόστεγον φύρδην μίγδην και σημαντικώς βεβλαμμένους. Ήδη, διορισθέντος νέου εφόρου δια τας αρχαιότητας της Θεσσαλίας, ελπίζομεν ότι θα ληφθή μέριμνα μεταφοράς των αρχαίων εκείνων λίθων εις Λάρισαν ή εις το Μουσείον Βόλου.» (Αρχαιολογική Εφημερίς 1923).
Φαίνεται λοιπόν από τα παραπάνω ότι στην πόλη μας υπήρχε μουσείο μετά το 1912 όταν απελευθερώθηκε η επαρχία από τους Τούρκους. Έτσι μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, αφού η Ελασσόνα είχε μουσείο πριν από 90 χρόνια ΣΗΜΕΡΑ γιατί δεν έχει; Που βρίσκονται άραγε οι «αρχαίοι λίθοι»; Τελικά, εμείς τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα;
Η ίδρυση ενός μουσείου στην περιοχή μας προκύπτει ως ανάγκη τόσο για την πολιτιστική ανάδειξη και προβολή όσο και για την ενίσχυση του οικοτουριστικού ρεύματος. Άλλωστε αυτός ο χώρος θα αποτελέσει ένα πόλο ενημέρωσης, εκπαίδευσης και ευαισθητοποίησης του κοινού για το ιστορικό παρελθόν της περιοχής μας. Ποιες είναι άραγε οι λειτουργίες και οι δράσεις που θα υποστηρίξει ένα τέτοιο μουσείο;
Μήπως αυτός ο χώρος αποτελεί «…νεκροταφείο υλικών αντικειμένων του παρελθόντος…» χωρίς ιδιαίτερη αξία για τη ζωή του σήμερα ή μήπως αποτελεί χώρο διαλόγου και επικοινωνίας