Τα παραδείγματα ανά τους αιώνες υπήρξαν και φυσικά υπάρχουν και θα υπάρξουν…για να «δείχνουν» σε όλους μας…το δρόμο το «σωστό», αρκεί εμείς, να καταλαβαίνουμε…και ν’ αλλάζουμε πορεία… Ο δημόσιος βίος είναι «θέατρο παραδειγματισμού».
Τέτοια παραδείγματα είναι η απολογία του Σωκράτη, και φυσικά η θανάτωσή του, ο εξοστρακισμός του Αριστείδη, η μεταρρύθμιση και η δολοφονία των αδερφών Γράκχων, η μεταρρύθμιση και η πτώση του Χαρίλαου Τρικούπη…
Στο σήμερα, αντιστρόφως ανάλογα είναι όσα «παίζονται» στην πολιτική σκηνή της χώρας μας…Από κοντά «ακολουθούν» ατιμωρησία, φυγοδικία, ανανδρεία, εξουσιολαγνεία, «ηγέτες» δειλοί, φοβισμένοι, αφιλοσόφητοι…δηλαδή «φουκαράδες»… Σε αυτό το θέατρο σκιών... και σκιαξίματος…διαπαιδαγωγείται πολιτικά το πλήθος σήμερα, αυτό το ήθος αναπαράγει…
Άραγε, πόσο διαφέρουν το ήθος του μεγαλομάνατζερ που δωροδοκεί τη δημοκρατία και τους λειτουργούς της, από το ήθος του επίορκου δικαστή, το ήθος του προέδρου του ασφαλιστικού ταμείου που τζογάρει τους κοινωνικούς πόρους από το ήθος του καλόγερου «μπίζνεσμαν», το ήθος του μαστρωπού αστυνομικού από το ήθος του πραγματικού γκάνγκστερ;
Όλα τα ίδια είναι. Μόνο η κλίμακα αλλάζει και φυσικά τα μεγέθη… Σ’ αυτή τη «ζούγκλα» γεννιούνται παιδιά, λειτουργούν σχολεία, βγαίνουν…βιβλία, εκφωνούνται «όμορφοι», λόγοι, διαπαιδαγωγούνται άνθρωποι…καλούνται γονείς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και φυσικά να τους «μεταφέρουν» αρχές και κανόνες…
Άνθρωποι με αμαρτίες, σφάλματα, αδυναμίες και φυσικά συμβιβασμούς…που θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους… Σε όλους αυτούς τι να πεις και ποια παραδείγματα να χρησιμοποιήσεις; Του φοροφυγά δημοσιογράφου, του καλόγερου επιχειρηματία, του «φευγάτου» μάνατζερ, του επίορκου λειτουργού, του ψεύτη και δειλού πολιτικού; Μέχρι να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο…είναι οι επιτυχημένοι, τα παραδείγματα, για μας τα «ανθρωπάκια»…
Στην άλλη πλευρά του «λόφου»…τα άλλα παραδείγματα, των «κανονικών» ανθρώπων, χωρίς λεφτά, χωρίς έπαρση, χωρίς «στολίδια», χωρίς «φωναχτές», επιτυχίες…Αυτοί δεν κλέβουν, δεν εξαπατούν, δεν προδίδουν, δεν ποδοπατούν…είναι ο «λόφος»…με τους ανθρώπους των «δεν».
Είναι δηλαδή τα πραγματικά κορόιδα…σ’ αυτό το θέατρο. Όμως, αυτοί είναι η πλειοψηφία…αυτοί διαπαιδαγωγούν, στην πράξη κι όχι στη θεωρία, τα «κλωσσόπουλα»…με το ζωντανό τους παράδειγμα, των μικρών μα «καθαρών» νικών, της πίστης, της φιλίας, της συγχώρεσης, της μπέσας, των ανθρώπινων σφαλμάτων…
Αυτοί οι άνθρωποι…δηλαδή ΕΜΕΙΣ, οφείλουμε να «αφήσουμε» στα παιδιά μας…τα λάθη, τις ήττες, τις νίκες μας…τους αγώνες…παραδείγματα ζωής. Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ (Αθηναίος ρήτορας) έλεγε: «Βουλευόμενος παραδείγματα ποιού τα παρεληλυθότα των μελλόντων το γαρ αφανές εκ του φανερού ταχίστην έχει την διάγνωσιν.
Βουλεύου μεν βραδέως, επιτέλει δε ταχέως τα δόξαντα». Δηλαδή «Όταν σκέπτεσαι, να παίρνεις τα περασμένα ως παράδειγμα για τα μέλλοντα γιατί το αόρατο {μέλλον} μπορείς πολύ εύκολα να το διαγνώσεις από το φανερό {παρόν}. Να σκέπτεσαι αργά, αλλά να εκτελείς γρήγορα ό, τι αποφάσισες».
Τέτοια παραδείγματα είναι η απολογία του Σωκράτη, και φυσικά η θανάτωσή του, ο εξοστρακισμός του Αριστείδη, η μεταρρύθμιση και η δολοφονία των αδερφών Γράκχων, η μεταρρύθμιση και η πτώση του Χαρίλαου Τρικούπη…
Στο σήμερα, αντιστρόφως ανάλογα είναι όσα «παίζονται» στην πολιτική σκηνή της χώρας μας…Από κοντά «ακολουθούν» ατιμωρησία, φυγοδικία, ανανδρεία, εξουσιολαγνεία, «ηγέτες» δειλοί, φοβισμένοι, αφιλοσόφητοι…δηλαδή «φουκαράδες»… Σε αυτό το θέατρο σκιών... και σκιαξίματος…διαπαιδαγωγείται πολιτικά το πλήθος σήμερα, αυτό το ήθος αναπαράγει…
Άραγε, πόσο διαφέρουν το ήθος του μεγαλομάνατζερ που δωροδοκεί τη δημοκρατία και τους λειτουργούς της, από το ήθος του επίορκου δικαστή, το ήθος του προέδρου του ασφαλιστικού ταμείου που τζογάρει τους κοινωνικούς πόρους από το ήθος του καλόγερου «μπίζνεσμαν», το ήθος του μαστρωπού αστυνομικού από το ήθος του πραγματικού γκάνγκστερ;
Όλα τα ίδια είναι. Μόνο η κλίμακα αλλάζει και φυσικά τα μεγέθη… Σ’ αυτή τη «ζούγκλα» γεννιούνται παιδιά, λειτουργούν σχολεία, βγαίνουν…βιβλία, εκφωνούνται «όμορφοι», λόγοι, διαπαιδαγωγούνται άνθρωποι…καλούνται γονείς να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και φυσικά να τους «μεταφέρουν» αρχές και κανόνες…
Άνθρωποι με αμαρτίες, σφάλματα, αδυναμίες και φυσικά συμβιβασμούς…που θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους… Σε όλους αυτούς τι να πεις και ποια παραδείγματα να χρησιμοποιήσεις; Του φοροφυγά δημοσιογράφου, του καλόγερου επιχειρηματία, του «φευγάτου» μάνατζερ, του επίορκου λειτουργού, του ψεύτη και δειλού πολιτικού; Μέχρι να δείξουν το πραγματικό τους πρόσωπο…είναι οι επιτυχημένοι, τα παραδείγματα, για μας τα «ανθρωπάκια»…
Στην άλλη πλευρά του «λόφου»…τα άλλα παραδείγματα, των «κανονικών» ανθρώπων, χωρίς λεφτά, χωρίς έπαρση, χωρίς «στολίδια», χωρίς «φωναχτές», επιτυχίες…Αυτοί δεν κλέβουν, δεν εξαπατούν, δεν προδίδουν, δεν ποδοπατούν…είναι ο «λόφος»…με τους ανθρώπους των «δεν».
Είναι δηλαδή τα πραγματικά κορόιδα…σ’ αυτό το θέατρο. Όμως, αυτοί είναι η πλειοψηφία…αυτοί διαπαιδαγωγούν, στην πράξη κι όχι στη θεωρία, τα «κλωσσόπουλα»…με το ζωντανό τους παράδειγμα, των μικρών μα «καθαρών» νικών, της πίστης, της φιλίας, της συγχώρεσης, της μπέσας, των ανθρώπινων σφαλμάτων…
Αυτοί οι άνθρωποι…δηλαδή ΕΜΕΙΣ, οφείλουμε να «αφήσουμε» στα παιδιά μας…τα λάθη, τις ήττες, τις νίκες μας…τους αγώνες…παραδείγματα ζωής. Ο ΙΣΟΚΡΑΤΗΣ (Αθηναίος ρήτορας) έλεγε: «Βουλευόμενος παραδείγματα ποιού τα παρεληλυθότα των μελλόντων το γαρ αφανές εκ του φανερού ταχίστην έχει την διάγνωσιν.
Βουλεύου μεν βραδέως, επιτέλει δε ταχέως τα δόξαντα». Δηλαδή «Όταν σκέπτεσαι, να παίρνεις τα περασμένα ως παράδειγμα για τα μέλλοντα γιατί το αόρατο {μέλλον} μπορείς πολύ εύκολα να το διαγνώσεις από το φανερό {παρόν}. Να σκέπτεσαι αργά, αλλά να εκτελείς γρήγορα ό, τι αποφάσισες».