Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009 οι μαθητές των Γυμνασίων και Λυκείων της Ελασσόνας με αφορμή το κλείσιμο ενός χρόνου από τη στυγερή δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου βγήκαν στους δρόμους της Ελασσόνας κάνοντας πορεία και φωνάζοντας συνθήματα τύπου... “Μπάτσοι-γουρούνιαδολοφόνοι” και άλλα του... είδους. Η “ΕΚΔΟΣΗ” όπως συνηθίζει να πράττει και στο ζήτημα αυτό θα πάρει θέση και δεν θα διστάσει να δυσαρεστήσει τα παιδιά-τα παιδιά μας, ούτε θα χαϊδέψει αυτιά, κι ούτε... θα χτυπήσει συγκαταβατικά πλάτες.
Παιδιά κάνετε λάθος
Να ξεκαθαρίσουμε πρωτ' απ' όλα τη θέση μας και να πούμε, ότι αυτό που συνέβη πριν ένα χρόνο ήταν αποτρόπαιο, ήταν μία στυγερή δολοφονία και σαν τέτοια πράξη μετά βδελυγμίας καταδικαστέα. ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΑΦΑΙΡΕΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΩΝ ΤΟΥ, κι αυτή η θέση είναι ΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΤΗ. Όποιος δε το πράττει παραυτά και με διαδικασίες συνοπτικές είναι επιβεβλημένο και συνταγματική επιταγή να υποστεί τις συνέπειες του νόμου.
Μ' αυτό τον τρόπο σε καμία περίπτωση δεν είναι δυνατόν να γίνει επανόρθωση του κακού όμως δεν γίνεται κι αλλιώς. Αυτό είναι το ένα... μέρος. Υπάρχει και το άλλο, αυτό της... εκμετάλλευσης!! Δυστυχώς συνήθως και ιδιαίτερα στα τελευταία χρόνια οι δυνάμεις τη άρχουσας τάξης, καλούμενες... αόρατες δυνάμεις, πλέον είναι πολύ ορατές, η πραγματική εξουσία έχει τα μέσα και τον τρόπο ακόμη και αυτές τις θλιβερές και απάνθρωπες πράξεις να τις... μετατρέπει σε όφελος, κατορθώνοντας να χρησιμοποιεί στην κυριολεξία, στην προκειμένη περίπτωση τους μαθητές που εκφράζουν την οργή και τον αποτροπιασμό τους γι' αυτό το ειδεχθές έγκλημα, και να αναδεικνύονται σε... προστάτες και θεματοφύλακες αξιών, αξιοπρέπειας, σεβασμού στη ζωή και όλων των υψηλών ιδανικών!!
Αποπροσανατολισμός
Σε κάθε κοινωνική τάξη, ομάδα, επάγγελμα, εκτός από τους σοβαρούς και αξιοπρεπείς ανθρώπους υπάρχουν δυστυχώς και όσοι υπό συνθήκες μπορούν να κλέψουν, να συκοφαντήσουν, να βασανίσουν, ακόμη και να σκοτώσουν. Αυτή είναι η πραγματικότητα, οδυνηρή ναι, αλλά αυτή είναι. Κυρίαρχο σύνθημα παιδιά, στην προχθεσινή σας πορεία διαδήλωση ήταν το... Γουρούνια Μπάτσοι Δολοφόνοι.
Υποτίθεται ότι αγωνίζεσται για την δημοκρατία τη δικαιοσύνη, το σεβασμό, το αναφαίρετο δικαίωμα στη ζωή, στη μόρφωση, στην εργασία... όμως ίσως άθελά σας μετατρέπεστε σε... συκοφάντες κι αυτό είναι φοβερό, δεν συνάδει με όσα αγωνίζεστε. Πριν κάμποσες δεκαετίες όταν στη χώρα επικρατούσε ο απόλυτος κομματισμός και η λέξη μόνο δημοκράτης ήταν αρκετή να σε οδηγήσει σε εξορίες ή ακόμα και στο θάνατο. Για να μπορούσε κάποιος να εργαστεί στα σώματα ασφαλείας που ήταν συνώνυμο της ρουφιανιάς, της καταπάτησης των στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων κι ότι άλλο παράνομο και παρακρατικό μπορεί να υποθέσει ο καθένας, ήταν προϋπόθεση το πιστοποιητικό κοινωνικών φρονημάτων και η συνοδευτική επιστολή κάποιου βουλευτή-υπουργού, αξιωματούχου οργάνου δηλαδή της εξουσίας που κυβερνούσε, τυρρανικά, ναζιστικά.
Δόθηκαν πολλοί αγώνες και χύθηκε αίμα αθώων για να φτάσουμε στα χρόνια μας όπου και στα σώματα ασφαλείας εισάγονται όσοι θέλουν να υπηρετήσουν μέσα από εξετάσεις και αδιάβλητες διαδικασίες. Κάποιοι μεγαλύτεροί σας που όμως μέχρι πέρυσι που σκότωσαν τον Αλέξη, ήσαν μαθητές και πολύ πιθανόν να συμμετείχαν στην πυρπόληση της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων, σήμερα να υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας!! Ξαφνικά τι έγινε, μήπως και αυτοί... μεταλλάχτηκαν σε... γουρούνια-μπάτσους-δολοφόνους; Εμείς λέμε όχι. Κάποιους όμως τους βολεύει αφάνταστα, κι αυτοί δεν είναι άλλοι απ' αυτούς που πραγματικά... χωρίς να πιέζουν τη σκανδάλη σκοτώνουν!!!
Κάποιοι από εσάς που σήμερα φωνάζετε αυτά τα συνθήματα στις φετινές εξετάσεις θα εισαχθείτε στις σχολές της αστυνομίας!! Τι θα γίνει και με εσάς, απ' τη μία στιγμή στην άλλη θα γίνετε δολοφόνοι; Και βέβαια όχι. Οι γονείς κάποιων από εσάς υπηρετούν σ' αυτές τις υπηρεσίες... μήπως και αυτοί είναι δολοφόνοι; κατηγορηματικά όχι. Τι πέτυχε λοιπόν το σύστημα; Να σας αποπροσανατολίσει και να σας οδηγήσει στην σύγκρουση με τους φυσικούς σας συμμάχους πράγματι είναι σατανικό.
Χρειάζονται αγώνες, όχι ήρωες
Η χώρα μας και η κάθε κοινωνία έχει απόλυτη ανάγκη από κοινωνικούς, μαζικούς, λαϊκούς αγώνες με περιεχόμενο και στόχευση, και σε καμία περίπτωση δεν έχει ανάγκη από ήρωες, και τούτο διότι όπου υπάρχουν ήρωες, έχουν χαθεί ζωές. Στην προχθεσινή σας πορεία δεν μας πείσατε για τον αγώνα σας. Ποιος ήταν τελικά, ποιο ήταν το μήνυμά σας, ποιοί ήταν οι σύμμαχοί σας Ποιος ήταν ο... εχθρός, τι διεκδικούσατε; Μήπως το δικαίωμα στη ζωή, στη μόρφωση, στην εργασία, στην αξιοπρέπεια, στην ισονομία, στην... στην... στην... αν ναι τότε γιατί δεν ήμασταν μαζί;
Μήπως και μεις οι γονείς σας δεν αγωνιζόμαστε γι' αυτά; Μήπως εχθρός ήταν ο... μπάτσος των 1000 ευρώ το μήνα; Αστεία πράγματα, ποιος ήταν λοιπόν ο αγώνας σας; Μήπως για την μόρφωση, την παιδεία; Πώς κλείνονται ουσιαστικά τα σχολεία, έστω με όσες ελλείψεις και προβλήματα, πότε με καταλήψεις, πότε με τη γρίπη και πότε με του... ψύλλου πήδημα καταστρέφοντας ενίοτε τις όποιες υποδομές για την επαναδημιουργία των οποίων καλούνται οι γονείς σας, ο λαός να τα πληρώσουν.
Ποιος πιστεύετε ότι πληρώνει; Μήπως ο αγώνας σας είναι, ευτυχώς στην πόλη μας δεν συνέβησαν τέτοιες ακρότητες, η καταστροφή των περιουσιών των πολιτών που παλεύουν μία ζωή για να επιβιώσουν οι ίδιοι και να μεγαλώσουν τα παιδιά τους; Εάν πιστεύετε στ' αλήθεια ότι απ' αυτά... ιδρώνει το αυτί της πραγματικής εξουσίας, είστε γελασμένοι. Αντίθετα το επιζητά διότι με το πρόσχημα δήθεν της ευνομίας και προστασίας των πολιτών οικοδομεί συνεχώς ένα σύστημα όλο και αυταρχικότερο. Μήπως για την παιδεία;
Πώς όμως, καταστρέφοντας τις υπάρχουσες υποδομές που είναι πληρωμένες από τον ιδρώτα του κοσμάκη; Τί πετυχαίνετε μ' αυτό; Να μείνετε αγράμματοι!!! Αυτό ακριβώς επιδιώκει και το σύστημα να σας κρατήσει μακριά από τη γνώση που είναι δύναμη, αυτό ακριβώς φοβάται, τη γνώση!! Όποιος είναι πραγματικός αγωνιστής ποτέ δεν συκοφαντεί και ποτέ δεν καταστρέφει, αντίθετα, στηρίζει, προβάλλει, διεκδικεί και οικοδομεί.
ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Πολλά θα μπορούσε να γράψει κανείς, και να καταφύγει σε αναφορές και αναλύσεις, ωστόσο αρκούν ελάχιστες λέξεις για να δώσουν τον ορισμό. Επανάσταση είναι η αγάπη και η δημιουργία... και αντεπανάσταση είναι η καταστροφή και η βία. Ποιος είναι λοιπόν γνήσιος επαναστάτης, αυτός που αγαπά τη ζωή ή αυτός που βάναυσα την καταστρέφει και τη δολοφονεί; Ασφαλώς αυτός που αγαπά και σέβεται τη ζωή.
Από καταβολής κόσμου έως και σήμερα τα όπλα έπαιξαν κυρίαρχο ρόλο στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας και ο παρανομαστής ήταν παντού και πάντα κοινός... βία, φρίκη και απίστευτοι ποταμοί αθώου αίματος, ποτέ και κανείς δεν κατόρθωσε τίποτα καλό με τα όπλα και την καταστροφή. Αυτό θέλουμε λοιπόν, να συνεχίσουμε αυτή την απάνθρωπη και εφιαλτική πορεία ο ένας εναντίον του άλλου ή μονοιασμένοι και συνοδοιπόροι να αγωνιστούμε για την αγάπη και τη δημιουργία;
Να συζητήσουμε
Μέγιστο αγαθό η ζωή του κάθε ανθρώπου, ύψιστο αυτό της ελευθερίας κι αυτά δεν δικαιούται κανείς να τα αγγίζει διότι είναι θείο δώρο. Απρόσιτα θα πει κάποιος όχι θα πούμε εμείς, αντίθετα πολύ προσιτά, πολύ εύκολα και πολύ απλά, πώς... μέσα από το διάλογο, τη συζήτηση. Αυτό είναι το... υπερόπλο που διαθέτουμε όλοι φθάνει να το χρησιμοποιήσουμε και τότε ο κόσμος νομοτελειακά θ' αρχίσει να αλλάζει, να γίνεται καλύτερος και καμία δύναμη δεν θα είναι ικανή να αναχαιτίσει αυτή τη διαδικασία.
Ζούμε στην ίδια πόλη, πάμε στο ίδιο σχολείο, χρησιμοποιούμε τους ίδιους χώρους, κι όμως κατορθώνουμε το απίστευτο... να είμαστε ξένοι μεταξύ μας, κι όποτε συζητούμε-νομίζουμε-δεν θα το κάνουμε για να συμφωνήσουμε στα αυτονόητα... στο αγαθό της ζωής και την ελευθερία... αλλά για να διαφωνήσουμε!!! Φωνάζουμε όλοι δήθεν για το καλό της επαρχίας, του σχολείου της παιδείας, έχουμε τους ίδιους στόχους κι όμως όλοι σκοτωνόμαστε!!! Γιατί άραγε;
Μήπως γιατί ποτέ δεν θελήσαμε να γνωριστούμε στ' αλήθεια, να συζητήσουμε να διαλογήσουμε, να πούμε ότι τουλάχιστον συμφωνούμε ότι η ζωή και η ελευθερία δεν αγγίζονται και να ξεκινήσουμε τη γνωριμία... και μόνο αν το σκεφθούμε τότε το... στοίχημα το κερδίσαμε... Ας το συζητήσουμε λοιπόν... Η “ΕΚΔΟΣΗ” προτείνει στα 15μελή συμβούλια να πάρουν πρωτοβουλία να... ανοίξει αυτός ο διάλογος επιτέλους σε τοπικό επίπεδο-εκτός ωρών μαθήματος-και να συζητήσουμε... να γνωριστούμε... Είναι μια πρόσκληση, ίσως και μία μικρή επανάσταση... το επιλέγουμε; ή προτιμούμε μία φορά το χρόνο να... σκοτωνόμαστε παίζοντας το παιχνίδι της πραγματικής εξουσίας και στοιχισμένοι να πορευόμεθα υποταγμένοι...