Είναι πράγματι δύσκολο, ψυχοφθόρο, βασανιστικό, υπεύθυνο και αντιοικονομικό να ασχολείται κανείς με τα κοινά και να κυβερνά μια κοινωνία, την οποία με τις εκάστοτε επιλογές και κρίσιμες αποφάσεις ή οδηγεί στην πρόοδο και ευημερία ή στην συρρίκνωση και την αποτυχία.

Τα πράγματα στον κάθε τόπο είναι περισσότερο από απλά, τουλάχιστον σε ότι αφορά τον οικονομικό και αναπτυξιακό προσανατολισμό. Ο κάθε λογικός και εχέφρων άνθρωπος όταν αναλαμβάνει να οδηγήσει τους συμπολίτες του που τον εμπιστεύθηκαν με την ψήφο τους πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε δραστηριότητα, μελετά, μαθαίνει, συμβουλεύεται, σχεδιάζει και επισημαίνει τις προτεραιότητες, ιεραρχώντας κι αυτές.

Είναι γνωστό ή θά'πρεπε νά'ναι, γιατί αν κρίνει κανείς από τις επιλογές όσων κυβέρνησαν και κυβερνάνε τον τόπο μάλλον θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι άνθρωποι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα, ότι ο βασικός οικονομικός προσδιορισμός της επαρχίας είναι κτηνοτροφικός. Για όσους δεν το γνωρίζουν ακόμη είναι η επαρχία που διαθέτει τον μεγαλύτερο αριθμό αμνοεριφίων χωρίς να υπολείπεται σε μεγάλα ζώα και χοιρινά και φυσικά παράγει τα εκλεκτότερα τυριά, γάλα και ποιοτικότερα κρέατα.

Στο μυαλό του κάθε σοβαρού ανθρώπου που διαθέτει στοιχειώδεις γνώσεις οικονομίας δημιουργείται η αίσθηση, εντύπωση, βεβαιότητα, ότι κατ' ανάγκην και τα μεγαλύτερα, τα πιο οργανωμένα και σύγχρονα σφαγεία θα είναι κατασκευασμένα εκεί για να καλύπτουν τις πάγιες ανάγκες και όχι μόνο της περιοχής αλλά και όμορων. Φυσικά το ίδιο θα μπορούσε να σκεφθεί και για τις μονάδες επεξεργασίας, των προϊόντων και τυποποίησης που κι αυτές είναι από ανύπαρκτες έως ανεπαρκείς για να... σηκώσουν την περιοχή... Να παραμείνουμε για την ώρα στα Σφαγεία.

Το απερίγραπτον της κατάστασης κι εδώ είναι γνωστό και καταγεγραμμένο. Σήμερα στην πρώτη σε αριθμό ζώων επαρχία της χώρας λειτουργούν στα διοικητικά της όρια μόνο δύο μονάδες για τον σφαγιασμό των ζώων, μία στην Καλλιθέα του Δήμου Ολύμπου και μία στο Μεσοχώρι στο Δήμο Ποταμιάς. Εύκολα αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης ότι τα δύο Σφαγεία σε καμία περίπτωση δεν επαρκούν να καλύψουν τις ανάγκες με συνέπεια χιλιάδες ζώα να μεταφέρονται σε όμορες μονάδες όπως είναι η Οιχαλία, η Δεσκάτη, τα Σέρβια, η Γυρτώνη και αλλού.

Αυτό μεταφράζεται σε πολύ απλά ελληνικά σε απώλεια για την επαρχία εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ. Σύμφωνα με ήπιες εκτιμήσεις ανθρώπων που δραστηριοποιούνται στον χώρο αυτό μόνο για τον μήνα Δεκέμβριο η απώλεια σε χρήμα, σε ζεστό χρήμα που αφορά τις υπηρεσίες εκδοροσφαγέων και σφαγείων, ξεπερνά τις 500 χιλιάδες ευρώ, μέρος των οποίων στη συνέχεια θα... αναθέρμανε την τοπική αγορά.

Εάν συνυπολογίσουμε σ' αυτά τα χρήματα που πάνε αλλού και τα ποσά που θα μπορούσαμε να... φέρουμε εάν παρείχαμε εμείς αυτές τις υπηρεσίες στον τόπο μας, καύσιμα, καφέδες, φαγητό, τότε το ποσό σε ετήσια βάση για τα δεδομένα της περιοχής είναι σημαντικότατο. Δεν αρκεί να... κλαίμε τη μοίρα μας και να αυτομοιχθυριζόμαστε για τη... φτώχεια μας και τις δύσκολες ημέρες που έρχονται.

Εμείς τι κάναμε για να αξιοποιήσουμε τον πλούτο μας; Απολύτως τίποτα – όσο για τους ηγέτες μας διαχρονικά σε όλα τα επίπεδα ασχολούνται με τις λακκούβες, τα σκουπίδια, τα μικροκρούσματα και γενικά με τα μικρά... ενώ όπου υπάρχουν σοβαροί ηγέτες οι κοινωνίες προοδεύουν...