Η ΕΚΔΟΣΗ μεγαλώνει, πριν από λίγες ημέρες «έκλεισε τα 11 της χρόνια και «μπήκε» στον δωδέκατο χρόνο της ζωής της.
Ήταν 7 Γενάρη του 1999 όταν «γεννήθηκε» και έκανε τα πρώτα βήματά της, δειλά-δειλά στην αρχή, μετά πιο τολμηρά και με περίσσιο πάθος και αγάπη για την επαρχία και τους πολίτες που επιμένουν να την αγαπάνε και να ζούνε σ' αυτή, αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο, διεκδικώντας και κάνοντας όνειρα. Έφυγε, για πάντα το 2009 και μαζί μ' αυτό και κομμάτι της ζωής μας, αφήνοντας όμως ανεξίτηλο το χνάρι της διαδρομής του καθένα, στη διακριτική κρίση των ερχόμενων.
Το χνάρι της άφησε και η ΕΚΔΟΣΗ κι αν η στάση της και η πορεία της συνέβαλε ή όχι για το καλό του τόπου, αυτό θα το κρίνουν όσοι ακολουθήσουν.
Για την ΕΚΔΟΣΗ τα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν εκτός από χρόνια αγώνων, ανάδειξης και προώθησης των προβλημάτων της Επαρχίας, και χρόνια αναγνώρισης από τους πολίτες.
Σε έρευνα που διεξήγαγε το Υπ. Τύπου το 2008 η ΕΚΔΟΣΗ κατέκτησε την 1η θέση σε αναγνωσιμότητα στο Νομό Λάρισας σε ότι αφορά τον εβδομαδιαίο Τύπο και την τρίτη αναλογικά με τον πληθυσμό σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτή η σημαντική και τιμητική και για την Επαρχία διάκριση δεν υπήρξε ποτέ ζητούμενο. Όταν διεξήγετο η Έρευνα δεν γνωρίζαμε ότι συνέβαινε κι' ούτε φυσικά μας ενδιέφερε. Το ζητούμενο ήταν και είναι πάντα η Επαρχία και οι πολίτες της!
Εμείς όλοι που επιμένουμε Ελασσονίτικα χαιρόμαστε γι' αυτή την αναγνώριση, δεν αγχωνόμαστε όμως, ούτε τα μυαλά μας παίρνουν αέρα, και θα συνεχίσουμε απλά, να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά, να αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας.
Έντεκα χρόνια τώρα όταν έρχεται αυτή η ώρα, του απολογισμού για τη χρονιά που πέρασε επαναδημοσιεύουμε την πρώτη μας επιστολή, κι' αυτό θα πράξουμε και φέτος, όχι γιατί δεν υπάρχουν λόγια, αλλά γιατί δεν αλλάζει τίποτα στη ρότα μας.
Είχαμε γράψει για πρώτη φορά:
“Όταν έρχεται τούτη η ώρα να γράψουμε εμείς οι ίδιοι για τα γενέθλια της εφημερίδας, μας κυριεύει το άγχος. Είναι ίσως το δυσκολότερο πράγμα, να αποτυπώσουμε στο χαρτί κάποιες σκέψεις μας και εκτιμήσεις για το χρόνο που πέρασε σε συνάρτηση με την αποστολή της “ΕΚΔΟΣΗΣ”.
Ειλικρινά δεν μπορούμε να το κάνουμε και τούτο διότι εάν η εφημερίδα προσπάθησε, άγγιξε, ή πέτυχε στην αποστολή της αυτό είναι καταγεγραμμένο στη συνείδηση των χιλιάδων αναγνωστών της, σε όλους εσάς και εμάς. Αν θελήσουμε να κρίνουμε αυτή την πορεία από την ανταπόκριση των ανθρώπων, νιώθουμε δυνατοί γιατί το αγκάλιασμα ήταν καθολικό και συνάμα προτρεπτικό. Ο καλύτερος έπαινος και επιβράβευση ήταν και είναι για εμάς η λέξη συνεχίστε είμαστε δίπλα σας.
Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Ο δρόμος και οι επιλογές μας ίδιοι όπως πριν 11 χρόνια. Γνωρίζουμε πως θα επαναληφθούμε αυτό όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν μας ενοχλεί.
Θεωρώντας πως κάποιες σκέψεις μας είναι αξίες για την “ΕΚΔΟΣΗ” και θέλοντας να είμαστε απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μας αναδημοσιεύουμε αυτά που είχαμε γράψει τον προηγούμενο χρόνο επιμένοντας έτσι μ αυτή μας την επιλογή στον δύσβατο αλλά συνάμα συναρπαστικό δρόμο της αλήθειας: “Θα συνεχίσουμε και φέτος σ αυτά τα ενδέκατα γενέθλια μας οι σκέψεις μας και ο τρόπος επικοινωνίας μαζί σας να παραμείνει σταθερά και αναλλοίωτα ο ίδιος που δεν είναι άλλος απ αυτόν, της γνήσιας, αυθεντικής, μόνης οδού, της αλήθειας.
Ίσως σ αυτού του είδους τη γραφή, της επετειακής, να υστερούμε, να μην διαθέτουμε περισσή φαντασία, καθώς παραμένουμε λάτρεις της θέσης πώς, η αλήθεια είναι αυτή που είναι, δεν επιδέχεται ούτε πρόοδο ούτε οπισθοδρόμηση. Είναι το άσβεστο φωτεινό αστέρι, το πιο σύγχρονο και προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, είναι η λύτρωσή της, είναι η λύτρωση του ανθρώπου, διότι παρέχει τη δυνατότητα της απελευθέρωσης του ατόμου οδηγώντας στο μονοπάτι της αυτογνωσίας όντας η βασική, αν όχι η μοναδική, πύλη εισόδου.
Υψηλότατος στόχος όμως και ακατάκτητος, γι αυτό και ανεξάντλητος, αστείρευτος, γενεσιουργός. Βαθιά προσηλωμένη σ αυτό το στόχο η “ΕΚΔΟΣΗ” πορεύτηκε τον χρόνο που πέρασε μέσα από πολλά εμπόδια, πιέσεις, προτάσεις, προσφορές, μέσα απ αυτή την αδυσώπητη διελκυστίνδα της αφόρητης συνθλιπτικής πίεσης που ασκούν τα συμφέροντα. Αγωνίστηκε, χτυπήθηκε, απειλήθηκε αλλά και στηρίχτηκε, προσπαθώντας ποτέ να μη χάσει το στόχο.
Ταπεινά και όχι προκλητικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και θόρυβο, μέχρι εκεί που είχε τη δυνατότητα να κατανοήσει, γνωρίζοντας πως ούτε το κέντρο του κόσμου είναι, ούτε μπορεί να τον αλλάξει, πάλεψε για την δική της πρόταση, Φιλοσοφία που αποβλέπει “να μάθουμε πρώτα να αγαπάμε...”, ο καθένας μας ξεχωριστά για ...” να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τον κόσμο. Δύσκολος αυτός ο δρόμος, θέλει πολλές και συνεχείς θυσίες, απαιτεί όχι λίγες φορές... αίμα.
Πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν αφού η αγάπη στην πραγματικότητα είναι πόνος βαρύς, ασήκωτος, τέτοιος που καθιστά τον κάθε άνθρωπο από μόνο του αδύναμο να τον δεχθεί, να τον υποστεί. Πως αλλιώς θα παραμένουμε σ αυτόν τον δρόμο της αγάπης αν δεν βιώσουμε την υπέρβαση της προσωπικότητας μας ταυτίζοντας την με του συνανθρώπου μας, που πάσχει, που υποφέρει, που πεινά, που μαστίζεται από την ανεργία, που πεθαίνει από την έλλειψη φαρμάκων, που στερείτε ένα χαμόγελο ένα χάδι, που κατακρεουργείται από τις πολεμικές μηχανές και αδίστακτες ενέργειες των μεγάλων παγκοσμίων συμφερόντων, που βιάζεται, που εκβιάζεται, που ταπεινώνεται, που υφίσταται την λυσσώδη προσπάθεια εκπόρνευσης της ίδιας της ψυχής του!!!
Για έναν άνθρωπο αυτό είναι ακατόρθωτο, για πολλούς όμως, διανοίγονται κάποιες χαραμάδες που τους παρέχουν την δυνατότητα τουλάχιστον να προσπαθήσουν. Αυτό τόλμησε, η “ΕΚΔΟΣΗ” σ αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα τον τελευταίο, ακριβώς διότι “ΕΚΔΟΣΗ” είμαστε όλοι εμείς, συνεργάτες αναγνώστες πολίτες.
Φυσικά αυτή η μοναδική και πρωτόγνωρη σχέση δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Τα στοιχεία της συμπόρευσης, της αντιπαράθεσης, της έντονης κριτικής, της αποκάλυψης, της σύγκρουσης στην αναζήτηση πάντα της αλήθειας, είναι ακριβώς αυτά που συνθέτουν αυτή τη μοναδική σχέση, μέσα από την οποία γίνεται εφικτή η υπέρβαση, καθιστώντας τον καθένα ξεχωριστά μέτοχο και κοινωνό των προβλημάτων του διπλανού.
Και τα λάθη που έγιναν ήταν πολλά και φυσικά θα συνεχίσουν, υπήρχαν παραλείψεις και θα υπάρχουν, ίσως να υπήρξαν και υπερβολές ή άδικες κριτικές πάντα όμως χωρίς δόλο ή σκοπιμότητα και αυτό είναι το σημαντικό. Όπου κάποιος αδικήθηκε ζητάμε ταπεινά συγνώμη.
Στον αγώνα μας για την προβολή του τόπου πως παλέψαμε και με πιο τρόπο ίσως να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, θα μπορούσε να ήταν καλύτερα ή χειρότερα, πιο αποτελεσματικά ή όχι, εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως έγινε για την προκοπή αυτού του τόπου., Μ’ αυτές τις λίγες σκέψεις και πιστεύοντας ότι μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, θα συνεχίσουμε την δύσκολη αυτή πορεία αναζήτησης της αλήθειας, αυτή που οδηγεί στην αγάπη... να την μάθουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο χέρι χέρι, μονιασμένοι, εδραιώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τον λόγο ύπαρξης της “ΕΚΔΟΣΗΣ”.
Ο ΕΚΔΟΤΗΣ
ΒΑΛΛΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ
Ήταν 7 Γενάρη του 1999 όταν «γεννήθηκε» και έκανε τα πρώτα βήματά της, δειλά-δειλά στην αρχή, μετά πιο τολμηρά και με περίσσιο πάθος και αγάπη για την επαρχία και τους πολίτες που επιμένουν να την αγαπάνε και να ζούνε σ' αυτή, αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο, διεκδικώντας και κάνοντας όνειρα. Έφυγε, για πάντα το 2009 και μαζί μ' αυτό και κομμάτι της ζωής μας, αφήνοντας όμως ανεξίτηλο το χνάρι της διαδρομής του καθένα, στη διακριτική κρίση των ερχόμενων.Το χνάρι της άφησε και η ΕΚΔΟΣΗ κι αν η στάση της και η πορεία της συνέβαλε ή όχι για το καλό του τόπου, αυτό θα το κρίνουν όσοι ακολουθήσουν.
Για την ΕΚΔΟΣΗ τα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν εκτός από χρόνια αγώνων, ανάδειξης και προώθησης των προβλημάτων της Επαρχίας, και χρόνια αναγνώρισης από τους πολίτες.
Σε έρευνα που διεξήγαγε το Υπ. Τύπου το 2008 η ΕΚΔΟΣΗ κατέκτησε την 1η θέση σε αναγνωσιμότητα στο Νομό Λάρισας σε ότι αφορά τον εβδομαδιαίο Τύπο και την τρίτη αναλογικά με τον πληθυσμό σε ολόκληρη την Ελλάδα. Αυτή η σημαντική και τιμητική και για την Επαρχία διάκριση δεν υπήρξε ποτέ ζητούμενο. Όταν διεξήγετο η Έρευνα δεν γνωρίζαμε ότι συνέβαινε κι' ούτε φυσικά μας ενδιέφερε. Το ζητούμενο ήταν και είναι πάντα η Επαρχία και οι πολίτες της!
Εμείς όλοι που επιμένουμε Ελασσονίτικα χαιρόμαστε γι' αυτή την αναγνώριση, δεν αγχωνόμαστε όμως, ούτε τα μυαλά μας παίρνουν αέρα, και θα συνεχίσουμε απλά, να κάνουμε αυτό που ξέρουμε καλά, να αγωνιζόμαστε για τον τόπο μας.
Έντεκα χρόνια τώρα όταν έρχεται αυτή η ώρα, του απολογισμού για τη χρονιά που πέρασε επαναδημοσιεύουμε την πρώτη μας επιστολή, κι' αυτό θα πράξουμε και φέτος, όχι γιατί δεν υπάρχουν λόγια, αλλά γιατί δεν αλλάζει τίποτα στη ρότα μας.
Είχαμε γράψει για πρώτη φορά:
“Όταν έρχεται τούτη η ώρα να γράψουμε εμείς οι ίδιοι για τα γενέθλια της εφημερίδας, μας κυριεύει το άγχος. Είναι ίσως το δυσκολότερο πράγμα, να αποτυπώσουμε στο χαρτί κάποιες σκέψεις μας και εκτιμήσεις για το χρόνο που πέρασε σε συνάρτηση με την αποστολή της “ΕΚΔΟΣΗΣ”.
Ειλικρινά δεν μπορούμε να το κάνουμε και τούτο διότι εάν η εφημερίδα προσπάθησε, άγγιξε, ή πέτυχε στην αποστολή της αυτό είναι καταγεγραμμένο στη συνείδηση των χιλιάδων αναγνωστών της, σε όλους εσάς και εμάς. Αν θελήσουμε να κρίνουμε αυτή την πορεία από την ανταπόκριση των ανθρώπων, νιώθουμε δυνατοί γιατί το αγκάλιασμα ήταν καθολικό και συνάμα προτρεπτικό. Ο καλύτερος έπαινος και επιβράβευση ήταν και είναι για εμάς η λέξη συνεχίστε είμαστε δίπλα σας.
Και αυτό θα συνεχίσουμε να κάνουμε. Ο δρόμος και οι επιλογές μας ίδιοι όπως πριν 11 χρόνια. Γνωρίζουμε πως θα επαναληφθούμε αυτό όμως στην προκειμένη περίπτωση δεν μας ενοχλεί.
Θεωρώντας πως κάποιες σκέψεις μας είναι αξίες για την “ΕΚΔΟΣΗ” και θέλοντας να είμαστε απόλυτα ειλικρινής με τον εαυτό μας αναδημοσιεύουμε αυτά που είχαμε γράψει τον προηγούμενο χρόνο επιμένοντας έτσι μ αυτή μας την επιλογή στον δύσβατο αλλά συνάμα συναρπαστικό δρόμο της αλήθειας: “Θα συνεχίσουμε και φέτος σ αυτά τα ενδέκατα γενέθλια μας οι σκέψεις μας και ο τρόπος επικοινωνίας μαζί σας να παραμείνει σταθερά και αναλλοίωτα ο ίδιος που δεν είναι άλλος απ αυτόν, της γνήσιας, αυθεντικής, μόνης οδού, της αλήθειας.
Ίσως σ αυτού του είδους τη γραφή, της επετειακής, να υστερούμε, να μην διαθέτουμε περισσή φαντασία, καθώς παραμένουμε λάτρεις της θέσης πώς, η αλήθεια είναι αυτή που είναι, δεν επιδέχεται ούτε πρόοδο ούτε οπισθοδρόμηση. Είναι το άσβεστο φωτεινό αστέρι, το πιο σύγχρονο και προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, είναι η λύτρωσή της, είναι η λύτρωση του ανθρώπου, διότι παρέχει τη δυνατότητα της απελευθέρωσης του ατόμου οδηγώντας στο μονοπάτι της αυτογνωσίας όντας η βασική, αν όχι η μοναδική, πύλη εισόδου.
Υψηλότατος στόχος όμως και ακατάκτητος, γι αυτό και ανεξάντλητος, αστείρευτος, γενεσιουργός. Βαθιά προσηλωμένη σ αυτό το στόχο η “ΕΚΔΟΣΗ” πορεύτηκε τον χρόνο που πέρασε μέσα από πολλά εμπόδια, πιέσεις, προτάσεις, προσφορές, μέσα απ αυτή την αδυσώπητη διελκυστίνδα της αφόρητης συνθλιπτικής πίεσης που ασκούν τα συμφέροντα. Αγωνίστηκε, χτυπήθηκε, απειλήθηκε αλλά και στηρίχτηκε, προσπαθώντας ποτέ να μη χάσει το στόχο.
Ταπεινά και όχι προκλητικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και θόρυβο, μέχρι εκεί που είχε τη δυνατότητα να κατανοήσει, γνωρίζοντας πως ούτε το κέντρο του κόσμου είναι, ούτε μπορεί να τον αλλάξει, πάλεψε για την δική της πρόταση, Φιλοσοφία που αποβλέπει “να μάθουμε πρώτα να αγαπάμε...”, ο καθένας μας ξεχωριστά για ...” να μπορέσουμε όλοι μαζί να αλλάξουμε τον κόσμο. Δύσκολος αυτός ο δρόμος, θέλει πολλές και συνεχείς θυσίες, απαιτεί όχι λίγες φορές... αίμα.
Πως αλλιώς θα μπορούσε να ήταν αφού η αγάπη στην πραγματικότητα είναι πόνος βαρύς, ασήκωτος, τέτοιος που καθιστά τον κάθε άνθρωπο από μόνο του αδύναμο να τον δεχθεί, να τον υποστεί. Πως αλλιώς θα παραμένουμε σ αυτόν τον δρόμο της αγάπης αν δεν βιώσουμε την υπέρβαση της προσωπικότητας μας ταυτίζοντας την με του συνανθρώπου μας, που πάσχει, που υποφέρει, που πεινά, που μαστίζεται από την ανεργία, που πεθαίνει από την έλλειψη φαρμάκων, που στερείτε ένα χαμόγελο ένα χάδι, που κατακρεουργείται από τις πολεμικές μηχανές και αδίστακτες ενέργειες των μεγάλων παγκοσμίων συμφερόντων, που βιάζεται, που εκβιάζεται, που ταπεινώνεται, που υφίσταται την λυσσώδη προσπάθεια εκπόρνευσης της ίδιας της ψυχής του!!!
Για έναν άνθρωπο αυτό είναι ακατόρθωτο, για πολλούς όμως, διανοίγονται κάποιες χαραμάδες που τους παρέχουν την δυνατότητα τουλάχιστον να προσπαθήσουν. Αυτό τόλμησε, η “ΕΚΔΟΣΗ” σ αυτά τα χρόνια και ιδιαίτερα τον τελευταίο, ακριβώς διότι “ΕΚΔΟΣΗ” είμαστε όλοι εμείς, συνεργάτες αναγνώστες πολίτες.
Φυσικά αυτή η μοναδική και πρωτόγνωρη σχέση δεν είναι στρωμένη με ροδοπέταλα. Τα στοιχεία της συμπόρευσης, της αντιπαράθεσης, της έντονης κριτικής, της αποκάλυψης, της σύγκρουσης στην αναζήτηση πάντα της αλήθειας, είναι ακριβώς αυτά που συνθέτουν αυτή τη μοναδική σχέση, μέσα από την οποία γίνεται εφικτή η υπέρβαση, καθιστώντας τον καθένα ξεχωριστά μέτοχο και κοινωνό των προβλημάτων του διπλανού.
Και τα λάθη που έγιναν ήταν πολλά και φυσικά θα συνεχίσουν, υπήρχαν παραλείψεις και θα υπάρχουν, ίσως να υπήρξαν και υπερβολές ή άδικες κριτικές πάντα όμως χωρίς δόλο ή σκοπιμότητα και αυτό είναι το σημαντικό. Όπου κάποιος αδικήθηκε ζητάμε ταπεινά συγνώμη.
Στον αγώνα μας για την προβολή του τόπου πως παλέψαμε και με πιο τρόπο ίσως να υπάρχουν διαφορετικές απόψεις, θα μπορούσε να ήταν καλύτερα ή χειρότερα, πιο αποτελεσματικά ή όχι, εκείνο όμως που έχει σημασία είναι πως έγινε για την προκοπή αυτού του τόπου., Μ’ αυτές τις λίγες σκέψεις και πιστεύοντας ότι μπορούμε να κοιτάμε ο ένας τον άλλο στα μάτια, θα συνεχίσουμε την δύσκολη αυτή πορεία αναζήτησης της αλήθειας, αυτή που οδηγεί στην αγάπη... να την μάθουμε για να αλλάξουμε τον κόσμο χέρι χέρι, μονιασμένοι, εδραιώνοντας μ’ αυτόν τον τρόπο τον λόγο ύπαρξης της “ΕΚΔΟΣΗΣ”.
Ο ΕΚΔΟΤΗΣ
ΒΑΛΛΑΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ