Κάθε κοινωνία ανθρώπων έχει μια «σειρά» μορφωμένων, λογικών, ασκημένων στην κριτική σκέψη ατόμων... και συγχρόνως μια «σειρά» κι όχι ο «μπούφος» ο τεμπέλης και ο «αρπάχτρας» των μειονεκτικών σε «ποιοτικά»… προσόντα και μόρφωση, μια «υπανάπτυκτη» κατηγορία… Όλες οι ιστορίες… όλα τα βιβλία… λένε πως η καλή λειτουργία της κοινωνίας… του συλλογικού βίου… εξαρτάται από την ποσοτική ισορροπία των δυο προαναφερόμενων ομάδων.
Αρκεί φυσικά, να υπάρχει αξιοκρατική ιεράρχηση ευθυνών… διάκριση ποιοτήτων… με βάση τους Νόμους… και τις ανάγκες… . Η ζωή όλων… λειτουργεί καλύτερα… όταν σε «κάθε» κοινωνικό λειτούργημα… κρίνεται θεσμικά και αναγνωρίζεται ο ευφυής, ο εργατικός, ο ανιδιοτελής (τίμιος), ο σοβαρός…
Επίσης η «καλή λειτουργία» της ζωής μας… εξαρτάται από την «χρήση» των θεσμών που αποβλέπουν στη μείωση της «οποίας» επιρροής μπορεί να έχουν τα παραπάνω «διαμάντια»… στη δημόσια ζωή.
Ακόμη έχει μεγάλη σημασία για την «καλή κοινωνία»… η δυναμική του εκπαιδευτικού συστήματος, του «θεσμοποιημένου κοινωνικού ελέγχου» των ΜΜΕ και φυσικά η αξιοκρατία στη διοίκηση… στη «μηχανή» του κράτους. Δυστυχώς, εδώ στη «δική μας» κοινωνία, την «Αγγελική»… οι «άρχοντες μας»… εξουδετέρωσαν και ξεφτίλισαν τους θεσμούς που «φρέναραν» την υπανάπτυξη μας… το σχολείο, το πανεπιστήμιο, την πληροφόρηση, την ψυχαγωγία, κάθε λειτουργία πειθαρχικού ελέγχου και αξιολόγησης ποιοτήτων στον «απέραντο» δημόσιο τομέα…
«Η ζημιά» που έκαναν στον τόπο «οι άρχοντες» είναι μεγάλη… αλλά τη διαχείριση της ευθύνης για τα κοινά και το μέλλον μας, την έχει πια η κοινωνική ομάδα… που «υστερεί»… σε ποιότητα και καλλιέργεια… και «δυστυχώς» έχει χάσει κάθε σεμνότητα… και τσίπα για τα «όσα γίνονται» και κυρίως κάθε συνείδηση ότι χρειάζεται «αναγκαστικά» τους ικανούς τους αποτελεσματικούς, τους τίμιους, τους «καλλιεργημένους»…
Η «ομάδỨτων καλλιεργημένων… συνετών… και σκεπτόμενων πολιτών, ήταν πάντοτε μειοψηφία… Ευτυχώς όμως… υπήρχαν και λειτουργούσαν… «κάποιοι» θεσμοί αξιολόγησης… που «κρατούσαν» στην θέση της… αυτή την «ομάδα»…
Τα τελευταία χρόνια… τα «μεγάλα» κόμματα… «τέλειωσαν»… την κοινή γνώμη… την κοινωνία γενικώς… (από πλευράς αξιοπρέπειας), κολακεύοντας τις ακραίες προτιμήσεις σας «χτυπώντας» αποκλειστικά στην ανάγκη… για «αναγνωρισιμότητα» των πρώτων.
Έτσι μπροστά στα ευρωψηφοδέλτια, μπήκαν τραγουδίστριες λαϊκές, σε καρέκλες υπουργικές «θρονιάστηκαν» δημοσιογραφικές «μετριότητες», προπονητές αθλητικών ομάδων, ηθοποιοί πρωταγωνιστές σε ταινίες… επίσης, καλαθοσφαιριστές έγιναν δήμαρχοι, εκφωνητές ραδιοφωνικών μεταδόσεων του ποδοσφαίρου μπήκαν στην Ευρωβουλή… για να μας «εκπροσωπήσουν»… και να «αγωνιστούν» για εμάς…
Μάλλον, η λύση του λαϊκισμού… έχει «διαλύσει» την κοινωνία μας, έχει σβήσει κάθε ελπίδα ανάκαμψης. Τους «βουλευτές κομματανθρώπους»… δεν τους ενώνει κάτι κοινό, πέρα και πάνω από τις «αναγκαίες» πολιτικές διαφορές τους. Το μόνο που τους συνδέει είναι η αντιπαλότητα.
Σαν «σκεπτόμενοι παίκτες»… κουμαντάρουν τα θεσμικά όργανα για να χτυπήσουν τον αντίπαλο, να προστατεύσουν τα συμφέροντα τους ή να τονίσουν τη διαφορετικότητα τους, δε νοιώθουν ότι συμμετέχουν σε κάτι «μεγαλύτερο»… Αυτό, δυστυχώς, είναι το «δράμα» του πολιτικού συστήματος, λειτουργεί πιο πολύ σαν «σύστημα», δηλαδή σαν μηχανισμός προστασίας των ιδιαίτερων συμφερόντων του, και λιγότερο σαν θεσμός…
Όταν δηλαδή, δίπλα στην προστασία του κόμματος… προστεθεί και η φροντίδα για το στενά ατομικό συμφέρον, το «κόψιμο» από τον «κοινό λόγο» είναι πλήρης και η αυτό- γελοιοποίηση τέλεια. Δηλαδή: Πετάει ο γάιδαρος; Πετάει.
Στην Ελλαδίτσα μας, είμαστε παγιδευμένοι σε ένα φαύλο κύκλο. Οι πολιτικοί δεν αντιμετωπίζουν τη διαφθορά και τα «άλλα» προβλήματα της οικονομίας και της κοινωνίας.
Αυτή είναι η μόνιμη πληγή… αλλά η σοβαρότερη επίπτωση είναι ότι ικανοί, χρήσιμοι, νέοι και νέες, που θα μπορούσαν να προσφέρουν στην πολιτική – και όχι μόνο- βλέπουν ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και απέχουν από το «δημόσιο βίο»… Και όσο επικρατούν η μετριότητα και η φαυλότητα σε μια χώρα… όπως η δική μας, τόσο επείγουσα γίνεται η ανάγκη για μια «ισχυρή» και πιο αντιπροσωπευτική Ευρώπη… για να βρουν οι άνθρωποι της… διέξοδο…
Εδώ, «πίσω» τώρα, η Ελλάδα μας, είναι ένα «τεράστιο» πολιτικό καφενείο, και δυστυχώς, έτσι θα παραμείνει. Οι πολιτικοί (οι άρχοντες) είναι μέρος του θεάματος, τα κόμματα «προβληματικά»… που βγαίνουν μέσω των βουλευτών, υπουργών στην τηλεόραση… για την «ψυχαγωγία» των πολιτών…
Η κοινωνία παρακολουθεί με μπερδεμένα αισθήματα και ξεσπάσματα ενώπιον της τηλεοπτικής οθόνης. Αυτό απλά σημαίνει ότι το «σύστημα» της μεταπολιτεύσεως έχει τελειώσει… αφού λειτουργεί εναντίον της κοινωνίας… Και πρέπει να είναι λίγοι… οι ψηφοφόροι που λογικά σκεπτόμενοι… μπορούν να λογαριάσουν… τις «ζημιές» που έφεραν «οι άρχοντες» ή τα «καλά»… στη χώρα και πόσα «στελέχη»… θα έπρεπε να «σαπίζουν» στις φυλακές…
Επομένως, αν η ψήφος μας… ήταν απόφαση σωστής σκέψης και υπεύθυνης κρίσης, τα υπάρχοντα τώρα… κόμματα της βουλής θα ήταν «εξαφανισμένα»… Γιατί, ποια λογική θα επέτρεπε στον κάθε πολίτη να αναθέτει τη διαχείριση της ζωής του και του Αύριο των παιδιών του και το δικό του φυσικά… σε «φτηνούς» επαγγελματίες του εντυπωσιασμού, ανθρώπους ψυχοπαθολογικά παγιδευμένους στην ιδιοτέλεια και στην εξουσιομανία, «κραγμένους» για την κωμικοτραγική ανικανότητα τους και τα «φοβερά» λάθη τους;
Ο ΒΙΑΣ {Πολιτικός της Πριήνης, ένας από τους Επτά Σοφούς (625;-540)} έλεγε: «Θεώρει ώσπερ εν κατόπτρω τας σαυτού πράξεις, ίνα τας μεν καλας επικοσμής, τας δε αισχράς καλύπτης».
Δηλαδή «Ο άνθρωπος είναι απαραίτητο να αυτοπαρατηρείται και να αυτοελέγχεται, με ειλικρίνεια βέβαια και αντικειμενικότητα. Όπως ελέγχει τη μορφή του στον καθρέπτη, έτσι σαν σε εσωτερικό κάτοπτρο, πρέπει να προβάλει και να αποτιμά την αξία των πράξεων του. Έτσι θα μπορέσει να εξαφανίσει ή να μετριάσει τις αδυναμίες του και να βελτιωθεί»…
ΕΜΕΙΣ, το θέλουμε αυτό;
Γράφει ο Αγησίλαος Σαπουνάς.